Thursday, March 24, 2005

คำแนะนำจากสุดยอดนักบริหาร

คำแนะนำจากสุดยอดนักบริหาร
วิจารณ์ พานิช
24 มี.ค.48

ผมกำลังนั่งเครื่องบินการบินไทยจากกรุงเทพฯ ไปยังแฟรงค์เฟิร์ต เพื่อจะต่อไปยังเจนีวาครับ

นิตยสารฟอร์จูน ฉบับวันที่ 28 มี.ค.48 ไปสัมภาษณ์นักบริหาร 28 คนว่า คำแนะนำที่ดีที่สุดที่ตนเคยได้รับ คืออะไร ผลเป็นดังนี้
· คุณทำถูกต้อง ไม่ใช่เพราะคนอื่นเห็นด้วย แต่เป็นเพราะคุณมีข้อมูลที่ถูกต้อง
· จงสำรวจหาทักษะที่คุณไม่มี แล้วจ้างคนที่มีทักษะเหล่านั้น
· จงกล้าที่จะทำงานที่ยาก เลือกงานที่ยาก
· จงทำตามสัญชาตญาณของตนเอง อย่าทำตามคนที่มองโลกแตกต่างจากคุณ
· จงเป็นคนมีอัธยาศัยที่ดี ทำให้ดีที่สุด และทำงานโดยมองเห็นภาพรวมของงานทั้งหมด
· จงเป็นตัวของตัวเอง
· อย่าฟังคนที่คิดเชิงลบ
· อย่าจำกัดตัวคุณเองไว้กับความคาดหวังในอดีต
· ไม่มีใครเลยที่ไม่มีความรู้
· เมื่อปัญหาซับซ้อนมากจนปวดหัว ให้ใช้หลักทำ 3 อย่างต่อวัวที่ตกท่อ
(1) เอาวัวออกมาจากท่อ
(2) หาให้ได้ ว่าวัวลงไปในท่อได้อย่างไร
(3) ดำเนินการไม่ให้วัวตกท่อได้อีก
· หัวใจคือ มีไอเดีย กับมีความมั่นใจที่จะลงมือทำ
· ปัจจัยแห่งความเจริญ ความก้าวหน้า ไม่ได้อยู่ในตัวคุณ หรือในองค์กรของคุณ แต่อยู่ที่คนนอก อยู่ภายนอกองค์กร
· จุดสำคัญคือการปฏิเสธโอกาสที่เป็นโอกาสปลอม (wrong opportunities)
· จงทำ/รับผิดชอบต่อหน้าที่ของคุณ
· จงเริ่มทำงานตั้งแต่อายุน้อย
· ต้องมีความพอดี ระหว่างงานกับครอบครัว
· อย่ามัวหลงทำงานที่ไม่มีโอกาสเจริญก้าวหน้าอีกแล้ว
· จงมอบผลงานให้แก่ผู้อื่น
· จงบูรณาการกิจกรรมเพื่อการกุศล เพื่อสังคม เข้าไปในโครงสร้างขององค์กร
· เมื่อทำงาน จงรักงาน จงทำงานที่ตนรัก
· จงมองภาพอนาคตให้เห็นชัด
· อย่าตัดสินใจเลือกอาชีพเร็วเกินไป
· จงเคารพผู้อื่นที่การกระทำ ไม่ใช่ที่ตำแหน่ง
· จงเรียนจากคนทุกคน

ที่ระบุไว้ในบันทึกนี้มี 24 คำแนะนำ ไม่ครบ 28 เพราะได้ตัดที่ซ้ำหรือขึ้นอยู่กับบริบทของ
บริษัทของเขามากเกินไปออกไป

โปรดสังเกตว่า คำแนะนำเหล่านี้มีหลายข้อที่ดูเหมือนจะไม่ตรงกัน หรือขัดแย้งกัน เนื่องจากยอดนักบริหารเหล่านี้เขาให้คำแนะนำแบบ “เล่าเรื่อง” ว่าคำแนะนำที่ดีที่สุดที่เขาได้รับและทำให้เป็นผู้บริหารที่ประสบความสำเร็จ เขาได้จากใคร ในโอกาสไหน ทำให้คำแนะนำเหล่านี้เต็มไปด้วย “บริบท” ของนักบริหารผู้นั้นและองค์กร/ครอบครัว/แวดวงที่เขาอยู่ จะเห็นว่านิตยสารฟอร์จูนใช้วิธีลงพิมพ์คำพูดของนักบริหารผู้นั้นในลักษณะของ “เรื่องเล่า” (storytelling) เพื่อให้ได้ความรู้ที่มีบริบทและมีชีวิต

ความรู้ที่มีบริบทและมีชีวิตก็เป็นเช่นนี้เอง มันดิ้นได้ ผู้ใช้ต้องรู้จักเลือกและปรับให้เข้ากับบริบทของตนเอง และในหลายกรณีต้องใช้ความรู้หลายข้อเข้ามาประกอบกัน นี่คือศาสตร์และศิลป์ของการจัดการความรู้

วิจารณ์ พานิช
13 มี.ค.48

0 Comments:

Post a Comment

<< Home